Prawo autorskie, prawo własności intelektualnej, prawo komputerowe, prawo Internetu, prawo reklamy i promocji

W wyroku w sprawie Capitol Records v. Jammie Thomas, CIV 07-3417 MJD/JJK (D.Minn. August 26, 2008), plik PDF, sędzia Michael J. Davis przedstawił dobitnie dwa istotne wnioski.

Plaintiffs and their supporters also urge the Court to consider an entirely separate title of the U.S. Code, Title 18, addressing criminal penalties for distribution of child pornography. In that context, the term “distribute” has been interpreted to include placing the material on a shared folder of a peer‐to‐peer network. See, e.g., United States. v. Shaffer, 472 F.3d 1219, 1223‐24 (10th Cir. 2007) (interpreting term “distribute” in 18 U.S.C. § 2252A(a)(2) to include placing child pornography in Kazaa folder and freely allowing others to access and download the files). The criminal statute regarding distribution of child pornography is unrelated to the Copyright Act. The Court does not find the comparison to criminal law persuasive.
(…)
there is no liability for an attempt to infringe under the Copyright Act, there is corresponding liability for attempted distribution in the criminal context. See 18 U.S.C. § 2252A (b)(1)

Tak na marginesie mogę tylko dodać, że wykładnia rozszerzająca w polskim prawie karnym wogóle nie wchodzi w grę. W przypadku sprawy Jammie Thomas, sędzia Davis uznał za nieprzekonywujące argumenty powodów wskazujące na analogię z “zamiarem rozpowszechniania” występującym w orzeczeniach dotyczących rozpowszechniania pornografii dziecięcej w sieciach P2P. Co kraj to obyczaj.

However, the Court does note that, while Congress has not added “offer to distribute” to § 106(3) of the Copyright Act.
(…)
The Court’s examination of the use of the term “distribution” in other provisions of the Copyright Act, as well as the evolution of liability for offers to sell in the analogous Patent Act, lead to the conclusion that the plain meaning of the term “distribution” does not including making available and, instead, requires actual dissemination.

Zastanawiałem się czy nie zatytułowac tego wpisu inaczej. Coś na wzór “wywracanie realiów technologicznych do góry nogami przez prawo” ale to chyba zbyt pretensjonalne a już stanowczo za długie. Ad rem. O co chodzi? Chodzi o to czy czyn polegający na podawaniu odnośników (czy jak kto woli zgodnie z nomenklaturą “makaronizmu-amerykanizmu” - linków) w treści strony internetowej może podlegać odpowiedzialności prawnej (karnej, cywilnej itp.). Ktoś ktoś z Was chociaż przez chwilę studiował historię i specyfikę HTML to pewnie uśmiechnie się i przecząco pokiwa głową. Pytanie pierwsze: czy podanie odnośnika do określonego zasobu może podlegać odpowiedzialności prawnej? Nawet jeżeli zasób do którego kieruje nas odnośnik zawiera treści niezgodne z prawem, przykładowo: materiały zawierające pornografię dziecięcą. Pytanie drugie: czy można domagać się na drodze prawnej zakazania stosowania odnośników, przykładowo: czy mogę zabronić komuś używania/wskazywania odnośnika do mojej strony. Pytań i przykładów mam więcej, ale te dwa wydają mi się obecnie najważniejsze. Jeżeli chodzi o drugie pytanie i poruszany problem, to w prawie amerykańskim pojawiły się ostatnio dwie ciekawe sprawy. Pomijając dywagacje na temat specyfiki prawa sądowego, prawa common law itp., itd., przedstawiam pokrótce problematykę.

W sprawie Jones Day v. BlockShopper.com, 1:2008cv04572 (N.D. Ill. August 12, 2008), duże przedsiębiorstwo prawnicze (aż boję się podawać nazwę ;) Jones Day pozwało internetowy serwis BlockShopper.com, zajmujący się m.in. publikowaniem wiadomości o rynku mieszkaniowym w Illinois, o naruszenie prawa do znaku towarowego przez stosowanie odnośników z nazwa firmy i informacji o dwóch mieszkaniach kupionych przez prawników pracujących dla Jones Day. Warto zaznaczyć, że w pozwie nie ma ani słowa o naruszeniu praw autorskich czy dóbr osobistych, chociaż uzyto grafiki ze strone kancelarii. Zarzuty dotyczą m.in. naruszenia praw do znaku towarowego na podstawie przepisów 15 U.S.C. § 1114 oraz § 1125(a)

Defendants’ use of the Jones Day Marks, in connection with their real estate advertisement scheme, is likely to deceive and cause confusion and mistake among customers as to the source or origin of the services provided or offered for sale by Defendants and the affiliation of Jones Day with those services and/or the sponsorship or endorsement of those services by Jones Day.

Inny zarzut to fałszywe oznaczenie pochodzenia na podstawie przepisów 15 U.S.C. § 1125(a)

Defendants’ use of the Jones Day Marks, in connection with their real estate advertisement scheme, is likely to deceive and cause confusion among consumers as to the source of origin of the services offered by Defendants and the sponsorship or endorsement of those services by Jones Day.

oraz zarzut rozmycia “dilution” znaków towarowych na podstawie przepisów 15 U.S.C. § 1125(c)

Defendants’ use of the Jones Day Marks is disparaging the distinctiveness of the Jones Day Marks.

W sprawie Reisinger v. Perez et. al, 2:2008cv00708 ((E.D.Wis. August 20, 2008), miasto Sheboygan, domagało się od Jennifer Reisinger usunięcia odnośnika do oficjalnej strony Policji - www.sheboyganpolice.com. Początkowo pani Reisinger będąc pod wrażeniem otrzymanego pisma (list ostrzegawczy, cease and desist letter), plik PDF, 52 KB, wspomniany odnośnik usuneła. Jednak po pewnym czasie postanowiłą pozwać miasto w osobie burmistrza Pereza, o naruszenie wolności słowa wynikającej z Pierwszej poprawki do Konstytucji w powiązaniu z przepisami 42 U.S.C. § 1983. Civil action for deprivation of rights.

Every person who, under color of any statute, ordinance, regulation, custom, or usage, of any State or Territory or the District of Columbia, subjects, or causes to be subjected, any citizen of the United States or other person within the jurisdiction thereof to the deprivation of any rights, privileges, or immunities secured by the Constitution and laws, shall be liable to the party injured in an action at law, suit in equity, or other proper proceeding for redress, except that in any action brought against a judicial officer for an act or omission taken in such officer’s judicial capacity, injunctive relief shall not be granted unless a declaratory decree was violated or declaratory relief was unavailable. For the purposes of this section, any Act of Congress applicable exclusively to the District of Columbia shall be considered to be a statute of the District of Columbia.

Oczywiście zagadnienie odpowiedzialności prawnej za stosowanie odnośników komplikuje się trochę jeżeli w treści odnośnika wstawi się znak towarowy (przykładowo: nie kupujcie Pepsi), lub treść potencjalnie naruszającą dobra osobiste (przykładowo: Andrzej Lepper to du**ń), ewentualnie gdy treść odnośnika zawierać będzie utwór chroniony prawem autorskim (przykładowo: Nie mamy kryzysu wolnego rynku, nie mamy kryzysu kapitalizmu - tak profesor Leszek Balcerowicz, autor polskich reform gospodarczych, ocenia napiętą sytuację na światowych rynkach finansowych. “Mamy do czynienia z problemami niektórych wielkich instytucji, ale nie z załamaniem się systemu finansowego” - mówi były minister finansów i były prezes NBP w wywiadzie dla “Dziennika”). Jak jednak widać na załączonych przykładach problem nie dotyczy stosowania samego odnośnika i wskazywanego zasobu, lecz tylko i wyłącznie powiązania zasobów i treści umieszonej pomiędzy tagami <A HREF=”"> oraz </A>. Ale to już moim skromnym zdaniem jest całkowicie odmienny problem.

Tak juz na koniec tych przydługich dywagacji. Serwis www.torrentfreak.com publikuje krótką informację, z której wynika, że podawanie odnośników do plików eDonkey (eD2k) na indeksującej stronie internetowej jest legalne w Hiszpanii.

Aktualizacja na dzień 23 września 2008 r.
Zapomniałem dodać odnośnik do strony www.linksandlaw.com.

Eric Goldman opisuje wyrok w sprawie Saadi v. Maroun, 2008 WL 4194824 (M.D. Fla. Sept. 9, 2008), wskazując jednocześnie na “zabezpieczony” plik PDF dotyczący zarzutów. Ktoś starał się “zabezpieczyć/ukryć” dane jednej ze stron. Proponuję wykonać prostą czynność: zaznaczyć i skopiować zakreślony na czarno fragment oraz wkleić go do dowolnego pliku tekstowego. To tak a propos pewnych uwag, które pojawiły się na stronie Piotra Waglowskiego.

Pamiętacie pewnie mój lekko poirytowany w tonie wpis, zatytułowany “Dajcie mi ten wyrok!“. Otóż w dniu dzisiejszym, po nadaniu faksu o godzinie 11:57, na mój adres e-mail o godzinie 12:31 trafił dokument zawierający treść orzeczenia tezowanego Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2008 r. (sygnatra akt II CSK 539/07). Oczywiście jest on dostępny dla wszystkich zainteresowanych w serwisie www.orzecznictwo.net, który wraz z Adamem Zielińskim staramy się w miarę aktywnie uzupełniać w interesujące nas wyroki. Zachęcam Was drodzy czytelnicy do współpracy, chociażby przez podsyłanie wyroków lub sugestii.

W wyroku w sprawie Dun & Bradstreet Software Services, Inc. v Grace Consulting, Inc., 307 F.3d 197 (3d Cir. 2002), cert. denied, 538 US 1032, 123 S. Ct. 2075 (2003), sąd uznał, że skopiowanie 27 lini kodu źródłowego z całości, która zawierała 525,000 linii jest naruszeniem prawa autorskiego.

W wyroku w sprawie Veritas Operating Corp. v Microsoft Corp., No. 06-0703, 2008 US Dist. LEXIS 8166 (W.D. Wash. Feb 4, 2008), kolejny sąd potwierdził, że skopiowanie 54 lini kodu z łącznej liczby 160,000 również jest naruszeniem prawa autorskiego i nie kwalifikuje sie do obrony na podstawie argumentu de minimis.

2. Whether the Code at Issue is Protected by Copyright Law
To succeed on its copyright infringement claim, Veritas will have to prove that Microsoft “copied protected elements of [Veritas'] work.” Three Boys Music Corp. v. Bolton, 212 F.3d 477, 481 (9th Cir.2000), cert. denied, 531 U.S. 1126, 121 S.Ct. 881, 148 L.Ed.2d 790 (2000). Absent direct evidence of copying, such as an admission that defendant copied the work at issue, this factor is normally proven by circumstantial evidence of defendant’s access to plaintiff’s work and substantial similarity between the works. Id. Before the Court reaches the substantial similarity analysis, however, the Court must first filter out any non-protected material from the purportedly protected expression. Computer Assoc. Int’l, Inc. v. Altai, Inc., 982 F.2d 693, 710 (2d Cir.1992). As to whatever “golden nugget” of protected expression in the LDM code remains, the Court will then consider whether it is substantially similar to the allegedly infringing LVM code. Id.

i. Non-Protected Elements
*8 The section of code allegedly infringed, by both parties’ accounts, is a “transaction macro.” (Def.’s Mot. 26 (Dkt. No. 212 at 27), Pl.’s Resp. 26 (Dkt. No. 289 at 32).) Veritas’ expert Dr. Chase describes transaction processing as a “transactional update and recovery in the implementation of configuration changes to disk groups or packs.” (Chase Report ¶ 102 (Dkt. No. 296-3 at 61).) As best the Court can determine, the transaction macro essentially works to preserve data and prevent its loss in the event of a range of hardware or software failures. Dr. Chase opines that “[t]his core code to store, update, and recover disk group configurations safely is crucial to the value of the software in an enterprise setting.” ( Id.)

Under copyright law, even as to software code, “functional elements and elements taken from the public domain do not qualify for copyright protection.” Computer Assoc. Int’l, Inc. v. Altai, Inc., 982 F.2d 693, 714 (2d Cir.1992). Microsoft argues that the transaction macro was “required to maintain functionality with the Defined Interface, as required by the Agreement,” and as such, constitutes a functional, non-protected element of the allegedly infringed work. (Def.’s Mot. 26 (Dkt. No. 212 at 27).) However, Veritas’ expert Dr. Chase states that copying the transaction macro “was not necessary to maintain compatibility with the LDM on-disk structures.” (Chase Report ¶ 96 (Dkt. No. 296-3).) As a result, whether the transaction macro is a functional element is a disputed material fact.

Additionally, Microsoft argues that similar transaction macros have been in the public domain for decades, and that therefore the transaction macro at issue is not protected by copyright. (Def.’s Mot. 26 (Dkt. No. 212 at 27).) Veritas’ expert, however, has stated that the transaction macro was a proprietary feature that was developed by Veritas over many years. (Chase Report ¶ 103 (Dkt. No. 296-3 at 62).) Even Microsoft’s expert, Dr. Gary Nutt, recognizes that the transaction macro is crucial to the value of the product and stated that he was not aware of the publication of the macro:

Q: I am asking you whether you are aware of any publication by Veritas or anyone else of the unique implementation details associated with the transactions technology in LDM?

…

A: I would repeat that I am unaware of any source code being published, any of Veritas’ LDM source code appearing in publication.

(Nutt Dep. 51:3-13, 145:4-7 (Dkt. No. 296-4 at 15, 41).) It may be that similar transaction macros were common in computer science, as Microsoft contends, (Def.’s Mot. 26 (Dkt. No. 212 at 27)), but there is at least a genuine issue of material fact on this issue.

Finally, Microsoft’s argument that the alleged copying is de minimis is unpersuasive:

[E]ven a quantitatively small amount of copied material may be sufficiently important to the operation of plaintiff’s program to justify a finding of substantial similarity. For instance, a small portion of the structure or code of a program may nonetheless give it distinctive features or may make the program especially creative or desirable. In such a case, a finding of substantial similarity would be appropriate.

*9 4 Melville B. Nimmer & David Nimmer, Nimmer on Copyright § 13.03(F)(5). In the instant case, as noted above, Veritas’ expert has opined that the transaction macro at issue makes the disputed technology more “desirable” because it is “robust against a range of adverse events that might occur” and “is crucial to the value of the software in an enterprise setting.” (Chase Report ¶ 102 (Dkt. No. 296-3 at 61).) Microsoft’s expert agrees with that characterization. (Nutt Dep. 145:5-7 (Dkt. No. 296-4 at 41). Accordingly, the Court will not dismiss the copyright claim on de minimis grounds.

Na stronie Piotra Waglowskiego, we wpisie zatytułowanym “GIODO: imię, nazwisko, zdjęcie, szkoła, klasa i rocznik - łącznie - nie są danymi osobowymi…” toczy się dyskusja na temat decyzji GIODO

z 3 września (data jest mało czytelna na posiadanym przeze mnie skanie), o sygnaturze (znów nieczytelnie) DOLiS/DEC 515/08/22857

Ja natomiast chciałbym napisać o usuwaniu danych dotyczących stron postępowania, w orzeczniach sądów administracyjnych. Chociażby na przykładzie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2007 r., sygnatura akt II GSK 138/07.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jan Kacprzak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. P. L. “K.” J. K. S. j. w L. o wydzielenie do odrębnego rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej R. B. G. z siedzibą w F. an S., A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 557/06 w sprawie ze skarg P. P. L. “K.” J. K. S. j. w L. oraz R. B. G. z siedzibą w F. an S., A. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy postanawia: oddalić wniosek.

Wszystko pięknie i anonimowo. Żeby jakoś powiązać szukanie to proponuję wejść na stronę Urzędu Patentowego RP najpierw do działu “Przegląd prasy”, gdzie UPRP zgodnie z licencją ustawową (lub nie), w ramach przeglądu bieżących publikacji z zakresu własności przemysłowej zamieszczonych w prasie i portalach internetowych udostępnia m.in. opracowanie na dzień 12 września 2008 r., plik PDF, w którym czytamy:

GAZETA PRAWNA, 12.09.2008 r., s. 9
„Nawet renomowany znak może zostać wygaszony” (więcej…); autor: Joanna Barańska.
Renoma znaku towarowego nie ma znaczenia w postępowaniu o jego wygaszenie – sprawa wygaszenia prawa z rejestracji międzynarodowego znaku towarowego Red Bull w klasie nicejskiej 30. – dla lodów, wyrobów cukierniczych, itp. (sygn. akt. II GSK 138/07).

Odnośnik do artykułu Gazety Prawnej dodałem dla wygody. Dla pewności sprawdzamy bazy danych UPRP szukając znaków towarowych, chociażby według kryteriów w opcjach zaawansowanych (TLP ZawWyr ‘”Red” AND “bull”‘) AND (NIC ZawWyr ‘30′).

Zgłaszający/Uprawniony: Red Bull GmbH, Fuschl am See, AT
Pełnomocnik: Drzewiecki, Tomaszek & Wspólnicy Spółka Jawna Jarosz Wojciech, Warszawa, PL

Wczoraj popełniłem wpis przewrotnie zatytułowany “Podpowiem jak zlikwidować użytek osobisty“, w którym, w bardzo dużym skrócie opisałem efektywny lobbying jaki miał miejsce w USA, na rzecz ograniczenia użytku osobistego. Dzisiaj część dalsza. W 1997 roku, Kongres przyjął ustawę No Electronic Theft Act (Pub. L. No. 105-147, 111 Stat. 2678 (Dec. 16, 1997)). Użytek osobisty przestał się całkowicie liczyć a ja już spieszę wyjaśnić w jaki sposób. Ustawą the NET Act wprowadzono do 17 U.S.C § 101 definicję pojęcia “financial gain”.

The term “financial gain” includes receipt, or expectation of receipt, of anything of value, including the receipt of other copyrighted works.

Tak na marginesie i bez silenia się na prawnoporównawczą analizę. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 12 grudnia 1995, sygnatura akt I ACr 590/95. OSA rok 1997, Nr 3, poz. 16, str. 32.

Korzyści to na ogół pewna część zysku netto osiągniętego w wyniku naruszenia autorskich praw majątkowych. Uzyskane korzyści to także zaoszczędzenie wydatków na honorarium i autorskie prawa majątkowe, jeżeli naruszenie praw autorskich polegało na wykorzystaniu utworu bez wynagrodzenia.

Przez wprowadzenie ustawy the NET Act dokonano również całkowitej zmiany w przepisach 17 U.S.C § 506(a). Criminal offences. Po zmianach karze podlegał każdy, kto umyślnie (willfully) powiela utwory chronione prawem autorskim w celu uzyskania komercyjnej korzyści (commercial advantage) lub uzyskuje finansową korzyść osobistą (private financial gain). W związku z tym, jakakolwiek czynność podjęta w celu uzyskania korzyści nie będzie miała charakteru niekomercyjnego. Powiązanie pojęć “financial gain” i ” noncommercial” w the NET Act doprowadziło do skutecznej eliminacji postanowień przewidzianych w 17 U.S.C. § 1008, a zagwarantowanych przez the Audio Home Recording Act (Pub. L. No. 102-563, 106 Stat. 4237). Jak podkreślają komentatorzy (polecam już wcześniej wspomniane opracowanie G.M. Lawrence, Representing High Tech Companies, ALM Properties, Inc. 2006), wystarczy teraz zastosować szeroką interpretacje pojęcia “financial gain” i nawet podarownie przegranego krążka CD swojej koleżance wypełnia przesłanki 17 U.S.C § 506(a).

Tytuł wpisu jest trochę chwytliwy ale co mi tam szkodzi. Jak zapewne wiecie toczy się obecnie w Polsce dyskusja na temat zmian w artykule 23 ustawy ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. (Dziennik Ustaw Nr 24, poz. 83), tekst jednolity z dnia 17 maja 2006 r. (Dziennik Ustaw Nr 90, poz. 631) z późniejszymi zmianami (sic! ;). Przeczytać na ten temat możecie na stronie Piotra Waglowskiego. Szczerze polecam wszystkim internautom lekturę i obserwację tego co się teraz dzieje - ta problematyka dotyczy potencjalnie każdego z was. Pomijając więc moje osobiste przemyślenia na temat aksjologii konstrukcji prawnej dozwolonego użytku osobistego, chcę przedstawić Wam w bardzo dużym skrócie, jak przebiegało ogaraniczanie użytku osobistego utworów chronionych prawem autorskim w USA.

Do momentu, kiedy urządzenia analogowe lub cyfrowe służące do powielania/kopiowania nie były popularne i łatwo dostępne to posiadacze praw autorskich (nie wszyscy oczywiście) ignorowali problem osobistego użytku utworów chronionych prawem autorskim oraz zagadnienie “fair use”. Pomijam fakt, że pojawienie się takich urządzeń z biegem czasu okazało się bardzo na rękę twórcom, ułatwiając kreację i dystrybucję. Ale jest to temat na inny wpis. Posiadacze praw autorskich po raz pierwszy ruszyli do batalii o ogarniczenie użytku osobistego w sprawie Sony Corp. of America v. Universal City Studios, Inc., 464 U.S. 417 (1984). Sprawa bardzo znana, więc przypomnę tylko, że dotyczyła technologii i urządzeń Betamax produkowanych przez przedsiębiorstwo Sony. Umozliwiły one konsumentom/widzom nagrywanie programów TV w celu ich powtórnego odtworzenia. To oczywiste, że Universal i inni potentaci medialni nie byli z tego powodu zadowoleni. Stąd wyniknął cały spór, który trafił aż do Federalnego Sądu Najwyższego. SCOTUS nie dał satysfakcji posiadaczom praw autorskich, jasno i wyraźnie orzekając, że przepisy “fair use” (zob. 17 U.S.C. § 107. Limitations on exclusive rights: Fair use, oraz cały zestaw orzecznictwa sądów amerykańskich w tym temacie) w pewnym aspekcie dotyczą osobistego, niekomercyjnego powielania materiałów chronionych prawem autorskim przy pomocy dostępnych technologii.

One may search the Copyright Act in vain for any sign that the elected representatives of the millions of people who watch television every day have made it unlawful to copy a program for later viewing at home, or have enacted a flat prohibition against the sale of machines that make such copying possible.

O ile analogowa technologia Betamax nie była aż tak wielkim problemem ze względu na jakość i trwałość samych kopii, to już w roku 1986, kolejny produkt przedsiębiorstwa Sony i reminiscencje związane z wyrokiem opisanym powyżej zmotywowały posiadaczy praw autorskich do konkretnego działania (czytaj lobbingu) w Kongresie. Sprawa dotyczyła cyfrowej technologii o nazwie DAT (Digital Audio Tape). Kongres przyjął w 1992 roku ustawę the Audio Home Recording Act (Pub. L. No. 102-563, 106 Stat. 4237). Ustawa nałożyła na producentów urządzeń DAT obowiązek implementacji technologii zapobiegającej kopiowaniu oryginalnych nośników (17 U.S.C § 1002 (a)) oraz spenalizowała obchodzenie tego typu zabezpieczeń (17 U.S.C. § 1002(c)). Ustawa nałożyła także na producentów “digital audio recording devices” obowiązek zbierania i opłacania na rzecz posiadaczy praw autorskich stosownych opłat (17 U.S.C. § 1003. Obligation to make royalty payments). Jak można się domyślać, ta technologia nie zrobiła dużej komercyjnej kariery. Ale to już temat dla ekonomistów z uwaga, żeby uwzględnili realia prawne. Prezydent George H. W. Bush, stwierdził, że ustawa ułatwi amerykańskim konsumentom dostęp do technologii cyfrowych, ale komentatorzy amerykańsky wyraźnie podkreślają, że została ona przyjęta w celu ochrony interesów posiadaczy praw autorskich. O dziwo znalazło się tam jednak postanowienie wykluczające naruszenie praw autorskich w przypadku niekomercyjnego kopiowania cyfrowej muzyki dla celów prywatnych (por. 17 U.S.C. § 1008. Prohibition on certain infringement actions):

No action may be brought under this title alleging infringement of copyright based on the manufacture, importation, or distribution of a digital audio recording device, a digital audio recording medium, an analog recording device, or an analog recording medium, or based on the noncommercial use by a consumer of such a device or medium for making digital musical recordings or analog musical recordings.

W połowie lat 90tych pojawia się kolejny problem dla posiadaczy praw autorskich nastawionych na protekcjonistyczną ochronę swoich interesów. Format MP3 zdobywa szybko popularność i na rynku zaczynają dominować urządzenia przenośne, zdolnego jego odtwarzania. Recording Industry Association of America (RIAA) usiłuje zastosować postanowienia AHRA przeciwko przedsiębiorstwu Diamond, producentowi urządzenia Rio. W pozwie RIAA stwierdziła, że jest to “digital audio recording device”, co w konsekwencji wymaga od producenta:

(1) to include in the MP3 players a technical feature to prevent the making of serial digital copies; and

(2) to make royalty payments to copyright owners.

Jednakże The Ninth Circuit of the United States Court of Appeals, w wyroku w sprawie Recording Industry Ass’ n of America, Inc. v. Diamond Multimedia Systems, 29 F. Supp.2d 624 (C.D. Cal. 1998), 180 F.3d 1072 (9th Cir. 1999), uznał że przepisy AHRA nie mają zastosowania do komputerów i odtwarzaczy MP3 lecz tylko do urządzeń typu DAT. Sąd prównał sprawę i problemy związane z urządzeniami typu Rio z Betamax. W opinii sędziów, o ile Betamax pozwalała na “time-shifting” utworów chronionych prawem autorskich dla cełów użytku osobistego to urządzenie MP3 służyło raczej do “space-shifting” dla tego typu utworów.

The Rio merely makes copies in order to render portable, or “space-shift,” those files that already reside on a user’s hard drive (…) Such copying is paradigmatic noncommercial personal use entirely consistent with the purposes of the AHRA.

Niby w zakresie użytku osobistego nic się nie zmieniło. Jednak do czasu. W 1997 roku, Kongres przyjął ustawę No Electronic Theft Act (Pub. L. No. 105-147, 111 Stat. 2678 (Dec. 16, 1997)). Użytek osobisty przestał się całkowicie liczyć. Ale o tym ciekawym akcie prawnym i konsekwencjach jego wprowadzenia napiszę trochę więcej za jakiś czas. Wszystkim zainteresowanym tematyką polecam lekturę książki G.M. Lawrence, Representing High Tech Companies, ALM Properties, Inc. 2006, na której bazowałem przy opracowaniu tego wpisu.

W dobie internetu i przetwarzania dokumentów w formie cyfrowej Tomasz Rychlicki musi iść do Sądu Najwyższego, kupić znaczki na sumę 12 złotych. Przykleić te znaczki na kartkę papieru na której umieści sygnaturę orzeczenia tezowanego Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2008 r. (sygnatra akt II CSK 539/07), o której wie tylko na podstawie informacji udostępnionej w Biuletynie Nr 7/08 z dnia 8 sierpnia 2008 r. (plik PDF), że:

Nazwa użytkownika, którą posługuje się osoba korzystająca z serwisu internetowego podlega ochronie prawnej na takiej podstawie, na jakiej ochronie podlega nazwisko, pseudonim lub firma.

Tomasz Rychlicki na kartce papieru z sygnaturą orzeczenia oraz przyklejonymi i przekreślonymi (sic!) znaczkami dopisze także swój adres e-mail. Po wysłaniu tej kartki faksem, Tomasz Rychlicki uzyska uzasadnienie wspomnianego orzeczenia droga elektroniczną przesłane na podany adres e-mail. W Sądzie Najwyższym pracują sympatyczne panie, które chętnie pomogą ale procedury wymyślane są przez ******** (autocenzura). Na temat tego orzeczenia pisał także Piotr Waglowski. Po krótkiej rozmowie wypadło, że to ja mam zdobyć treść uzasadnienia.

Kary w łącznej wysokości ponad 1,2 mln zł nałożył Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) na Stowarzyszenie Autorów ZAiKS i Stowarzyszenie Filmowców Polskich (SFP), za zawarte porozumienie “eliminujące konkurencję między nimi”.
W grudniu 2005 roku, na wniosek Izby Wydawców Prasy, UOKiK rozpoczął postępowanie antymonopolowe przeciwko ZAiKS i SFP. Decyzja o ukaraniu obu organizacji zapadła 29 sierpnia.

UOKiK ustalił, że od 2003 roku ZAiKS i SFP, dążąc do zagwarantowania sobie jak najwyższych zysków, działają na mocy zawartego pomiędzy sobą niezgodnego z prawem antymonopolowym porozumienia. - ZAiKS i SFP zawarły porozumienie, na mocy którego ustaliły jednolite, sztywne stawki za korzystanie z utworów audiowizualnych (np. filmów DVD) oraz odmówiły ich negocjowania - poinformowała, podczas konferencji prasowej w Warszawie prezes UOKiK Małgorzata Krasnodębska-Tomkiel.

Szczegóły na stronie www.onet.pl. Oficjalna informacja wraz z odnośnikiem do decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta, DOK - 6/2008 z dnia 29 sierpnia 2008 r., dostępne są na stronie www.uokik.gov.pl.

Na stronie www.valleywag.com znajdziecie artykuł z komentarzem do pięciu najbardziej śmiesznych postanowień znajdujących się w licencjach typu TOU/TOS. Natomiast na stronie www.slashdot.org wpis o kolejnej akcji Carla Malamuda.

California claims copyright to its laws, and warns people not to share them. And that’s not sitting right with Internet gadfly, and open-access hero, Carl Malamud. He has spent the last couple months scanning tens of thousands of pages containing city, county and state laws — think building codes, banking laws, etc. Malamud wants California to sue him, which is almost a given if the state wants to continue claiming copyright. He thinks a federal court will rule in his favor: It is illegal to copyright the law since people are required to know it. Malamud helped force the SEC to put corporate filings online in 1994, and did the same with the patent office. He got the Smithsonian to loosen its claim of copyright, CSPAN to stop forbidding people from sharing its videos, and most recently Oregon to quit claiming copyright on state laws.

Dla zainteresowanych może przypomnę, że popełniłem kilka wpisów o umowach. M.in. “Ah te umowy w Internecie…” oraz “TOS nie takie absolutne“.