The advertisement “violates regulations that mandate that all advertisements in China should uphold national dignity and interest and respect the motherland’s culture,” the State Administration for Radio, Film and Television said yesterday on its Web site, according to the Associated Press.
Szczegóły w leciwym już artykule na stronie www.washingtonpost.com.
Agencja licencjonująca prawa “IP” należące do przedsiębiorstwa Lockheed Corporation zwróciła się z “życzeniem” do rysownika i grafika Johna MacNeilla o usunięcie jego utworów (modele 3D) przedstawiających samolot B-24, które umieścił w serwisie TurboSquid. Agencja Equity Management stwierdziła, że takie działania naruszają prawa ochronne do znaku towarowego B-24, które posiada Lockheed. Na ten temat dostępny jest obszerny wpis na stronie www.boingboing.net, więc nie będę dublował informacji. Mnie natomiast jak zwykle interesują sprawy sądowe, które mają zastosowanie do wspomnianego stanu faktycznego. Corynne McSherry (pracuje jako staff attorney dla Electronic Frontier Foundation) opublikowała informację na ten temat na stronie www.eff.org. W swoim liście (plik PDF) z odpowiedzią do agencji w sprawie Johna MacNeilla powołała się m.in. na takie sprawy jak WCVB-TV v. Boston Athletic Ass’n, 926 F.2d 42 (1st Cir. 1991), w której sąd odrzucił wniosek powoda o wydanie zakazu sądowego w sprawie korzystania ze znaku towarowego “Boston Marathon”
Defendants failed to show that plaintiff’s broadcast with the use of the words “Boston Marathon” created a risk of public confusion that plaintiff’s broadcast had an official imprimatur.
W sprawie New Kids on the Block v. News America Pub., Inc., 971 F.2d 302 (9th Cir. 1992), United States Court of Appeals for the Ninth Circuit, piórem Alexa Kozinski’ego, potwierdził natomiast wnioski sądu niższej instancji, że pozwany używał znaku “The New Kids On The Block”
to identify the group and not to imply the group’s endorsement. The court noted that a competitor could even use a rival’s trademark in advertising for profit if the use was not false or misleading and did not implicate the source-identification function of the trademark
W inne wspominanej przez Corynne McSherry sprawie, Cairns v. Franklin Mint Co., 292 F.3d 1139 (9th Cir. 2002), sąd uznał, że roszczenia Funduszu zarządzającego prawami do wizerunku Księżny Diany są niezasadne ponieważ
claim failed because the law of the deceased personality’s domicile did not recognize a post-mortem right of publicity. The court then held that the merchant was entitled to a fair use defense under 15 U.S.C.S. § 1115(b) because the merchant’s use of the name and likeness of Princess Diana was a permissible nominative fair use. The court further held that the false advertisement claim was groundless because the statements in the advertisements at issue were true and the charity fund had no reasonable basis to believe they were false. The court finally held that the award of attorneys’ fees to the merchant was justified and reasonable.
Dla prawnoporównawczego ujęcia mam tutaj przykład jak na podobne zagadnienia i problemy prawne odpowiedział Trybunał Sprawiedliwości WE w sprawie C-48/05, Adam Opel (Dz.U. C 56 z dnia 10 marca 2007 r., str. 4). Przedsiębiorstwo Adam Opel ustaliło, że w Niemczech wprowadzono do obrotu zdalnie sterowany model samochodu Opel Astra V8 coupé, który był wykonany w skali 1:24. Co najważniejsze, na osłonie chłodnicy tego modelu umieszczono logo Opel, na podobieństwo oryginalnego pojazdu. Przedsiębiorstwo Adam Opel ustaliło, że producentem zabawki jest przedsiębiorstwo Autec. Opel pozwało Autec przed sądem w Niemczech, ale pojawiły się wątpliowści dotyczące interpretacji przepisów artykułu 5 ust. 1 lit. a) i art. 5 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 lit. b) pierwszej dyrektywy 89/104/EWG (zawsze zastanawiam się gdzie jest ta druga dyrektywa ;) i w konsekwencji sprawa trafiła przed Trybunał Sprawiedliwości. Sąd orzekł, że:
1) W przypadku gdy znak towarowy jest zarejestrowany jednocześnie dla pojazdów samochodowych – w odniesieniu do których znak ten posiada renomę – jak i dla zabawek, umieszczenie przez osobę trzecią bez zgody właściciela znaku towarowego oznaczenia identycznego z tym znakiem towarowym na modelach redukcyjnych pojazdów tejże marki, celem wiernego odtworzenia tych pojazdów oraz wprowadzenie omawianych modeli redukcyjnych do obrotu handlowego:
– stanowi w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy używanie, którego ma prawo zakazać właściciel znaku towarowego, jeżeli naraża ono na szwank lub może narażać na szwank funkcje znaku towarowego jako znaku towarowego zarejestrowanego dla zabawek;
– stanowi w rozumieniu art. 5 ust. 2 dyrektywy używanie, którego ma prawo zakazać właściciel znaku towarowego – w przypadku ustanowienia w prawie krajowym określonej w tym przepisie ochrony – jeżeli to używanie, bez uzasadnionej przyczyny, powoduje czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy tego znaku jako znaku towarowego zarejestrowanego dla pojazdów samochodowych bądź też działa na ich szkodę.
2) W przypadku gdy znak towarowy jest zarejestrowany w szczególności dla pojazdów samochodowych, umieszczenie przez osobę trzecią bez zgody właściciela znaku towarowego oznaczenia identycznego z tym znakiem towarowym na modelach redukcyjnych pojazdów tej marki, celem wiernego odtworzenia tych pojazdów oraz wprowadzenie omawianych modeli redukcyjnych do obrotu, nie stanowi w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 używania wskazówki dotyczącej cechy charakterystycznej owych modeli redukcyjnych.
Welch’s is taking out full-page print ads in People magazine this month that give readers a chance to sample its grape juice by licking the ad. The front of the advertisement shows a huge bottle of the juice, while the back has a strip that peels up and off, with text that reads: “For a TASTY fact, remove & LICK.”
Welch’s hopes flavored strips make its ads stand out.
Marketers are excited about the prospects for lickable ads, but also have to deal with the “ick” factor. Since magazines are often passed from reader to reader (think doctors’ offices) there is a good chance that saliva could be left on the ad. Readers are supposed to peel off the entire sticker on the Welch’s ad before licking, says First Flavor, the company that developed the technology used in the ad. If someone doesn’t rip off the whole sticker, First Flavor says, the flap can’t reseal, giving people an easy way to know whether the ad has already been licked.
Więcej szczegółów w artykule na stronie www.wsj.com.
Niestety ta sprawa nie trafi pod obrady Rady Reklamy.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji opublikowała na stronie www.krrit.gov.pl oficjalne stanowisko w sprawie sposobu prezentowania wizerunku dziecka w programach telewizyjnych, plik w formacie RTF, 28 KB.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji otrzymuje coraz częstsze sygnały o przypadkach niewłaściwego wykorzystywania wizerunku dzieci podczas realizowania audycji telewizyjnych z ich udziałem. Poprzez udział dzieci ma wzrosnąć atrakcyjność audycji, ale niestety nie zawsze cel ten jest realizowany z pożytkiem dla najmłodszych. Często korzyści odnoszą wyłącznie dorośli, podczas gdy dziecko pada ofiarą naruszenia prywatności lub osobistej godności. Zakłóceniu ulega jego funkcjonowanie w środowisku rówieśników i społeczności lokalnej, a w skrajnych przypadkach może wystąpić negatywne oddziaływanie na psychikę.
Someone is chopping the heads off of advertisements all over London.
Zdjęcia przedstawiające, jak wyglądają tak zmienione reklamy zostały opublikowane w zestawie w serwisie www.flickr.com.
Na stronie www.2spare.com dostępne jest zestawienie, które przedstawia jakie nazwy raczej nie powinny być użyte w szyldach sklepów. Natomiast artykuł na stronie www.engadget.com omawia udane lub mniej trafione reklamy, które pojawiły się na Consumer Electronics Show.
Na stronie www.2spare.com dostępne jest zestawieniae 10 starszych, strasznych reklam.
Ciekawe i wesołe podsumowanie dostępne jest na stronie www.cracked.com.
Strona www.elave.co.uk z filmem zatytułowanym “Nothing to hide” pojawiła się w maju 2007 roku. Ja zobaczyłem tą promocję dopiero dzisiaj.
Nudity has been used as a device within the ads to highlight the elave product range’s comprehensive ‘free from’ chemical list and the fact that the elave brand lists its ingredients openly on its packaging.
The Scottish Government is to spend £10,000 on adverts on the virtual billboards within Xbox 360 games.
Więcej szczegółów w artykule na stronie www.news.bbc.co.uk.
Oznaczenie MacCoffee może służyć jako znak towarowy dla produktów singapurskiego przedsiębiorcy, bo nikt nie ma wyłączności na prefiks, tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Tym samym oddalił skargę Mc Donald’s Corporation na decyzję Urzędu Patentowego (sygn. akt VI SA/Wa 1100/07).
W prawie amerykańskim mamy natomiast wyrok w sprawie Quality Inns Int’l v McDonald’s Corp., 695 F. Supp. 198 (D. Md. 1988). W dużym skrócie, Sąd orzekł, że używanie przez przedsiębiorstwo Quality International’s nazwy “McSleep” naruszyło prawa McDonald’s do całej grupy znaków, które są charakteryzowane przez prefiks “Mc” w połączeniu z rodzajowym oznaczeniem. Rozważania Sądu dotyczące rodzajowego znaczenia prefiksu “Mc”.
IX. GENERIC DEFENSE
Both Mr. Hazard, Quality International’s CEO, and Mr. Mosser, its vice president in charge of franchising, urged at trial that “Mc” has become a generic prefix meaning thrifty, consistent, and perhaps convenient. They urge that the notion of thriftiness comes from the association with the Scots and the perception that the Scots are thrifty. The Court was directed to the writings of H.L. Mencken, the famous Baltimore journalist and writer, who said:
Nearly all the English words and phrases based on Scotch embody references to the traditional penuriousness of the Scots, for example Scotch coffee, hot water flavored with burnt biscuit; to play the Scotch organ, to put money in a cash register; Scotch pint, a two-quart bottle; Scotch sixpence, a threepence; and the Scotchman’s cinema, Piccadilly Circus, because it offers many free attractions.
The American Language by H.L. Mencken (4th Ed. Abridged with Annotations and Material by Raven I. [appropriately] McDavid, Jr.), at pages 388-89.
Both Mr. Hazard and Mr. Mosser acknowledge that the aspect of “Mc” that includes consistency and convenience derives from McDonald’s and its extensive promotional efforts. They urge, however, that any such association with McDonald’s is now lost to the public domain by common usage.
In support of the contention that “Mc” as a prefix has derived a singular meaning and become part of the language, Dr. Roger W. Shuy, a linguist from Georgetown University, reviewed hundreds of journalistic uses of the prefix “Mc” for purposes of deriving its meaning and to evidence it common usage. Several examples will give a sampling of the broad range of his findings.
The term “McFood” has been used as follows: “It’s a push-button, do-it-yourself, convenience-oriented world. . . . Why cook when we can zap a Lean Cuisine in the micro, or order McFood from a drive-in McSpeaker.” Similarly, the word McLunch has been used for what kids are eating in school.
In the area of clothes, McFashion has been used in connection with smaller, specialized express stores for kids, imitating the concept of a fast food outlet.
McMedicine has been used to refer to prompt, inexpensive medical care centers, and McSurgery becomes surgery without overnight hospital stays.
McLaw has been used to describe the legal franchise phenomenon, suggesting that legal advice is dispensed through drive-in windows. Describing franchising in other areas have been McFuneral for funeral operations; McLube or McOil Change for the fast, little drive-in shops offering ten-minute oil changes; and McMiz for franchising of the Broadway musical “Les Miserables.” Even the franchising of local post office branches has been suggested to become McMail, and franchised tax preparation as McTax.
In the news and media area, USA Today has been characterized as McPaper, “fast news for the fast-food generation.” There was even a book called The Making of McPaper. The distillation of books or books without substance has been referred to as McBook, and similar characterizations have been made about digested news stories, McNews.
Even culture that has been subjected to mass marketing has been characterized with the prefix “Mc.” The proliferation of low-cost mass-produced art is McArt. One article even referred to McMozart.
Movies that are analogized to fast food which satisfy the appetite and taste good have been called McMovies or McCinemas. Similarly, there is McTelevision, McTelecast, and McVideo.
No subject seems to have been excluded. In connection with religion there has been a reference to McGod: “It was a difficult year for the McGod family network. [Jimmy Baker, Jimmy Swaggart, and Jerry Falwell] fought a major turf battle over control of the PTL McTelevangelism.”
One article perhaps summarized it all, “This is the era of instant gratification, of poptops, quick wash, fast fix, frozen foods, McEverything.”
A news report placed into evidence referred to the trial before this Court as taking place in the McCourt, which, of course, would make the judge the McJudge. While the Court understood that association with the Courthouse in Baltimore, it could not come to grips with the suggestion that the trial was before a McJudge. The Court could find few, if any, of the attributes of “Mc” used by McDonald’s or by the journalists otherwise to fit. Perhaps this McPinion will fulfill that prophecy.
After reviewing these articles and numerous others, Dr. Shuy reviewed the context of the “Mc” word and derived a list of 27 definitions for the prefix “Mc”: highly advertised; franchise; easy access; inexpensive; high volume; lacks prestige, comfort, cost; everyday; prepackaged; specialty chain; quick; convenient; reduces choices; self-service; mass merchandising; standardized; state of the art marketing; low brow; assembly line precision; uniform; market dominance formula; handy location; positive attitude; simple; comfortable; honest; looks okay; and working man. He reduced these to four terms which he characterizes as the definition of “Mc,” that is, “basic, convenient, inexpensive, and standardized.”
McDonald’s retained an outside firm to do its own internal marketing research into the public perception of the meaning of “Mc” and the conclusions reached were similar to those reached by Dr. Shuy. McDonald’s list, which was much shorter, distilled the following definitions: (1) “reliable at a good price,” (2) “prepackaged, consistent, fast, and easy” (3) “a prefix McDonald’s adds to everything it does,” and (4) “processed, simplified, has the punch taken out of it.”
Dr. David W. Lightfoot, a linguist from the University of Maryland, testified at trial on behalf of McDonald’s. He took no issue with the meanings derived by Dr. Shuy and by McDonald’s own internal survey. However, he disputed vigorously any notion that “Mc” is a generic word. He pointed out that “Mc” does not have a single easy identifiable meaning. For instance, of the 27 or so definitions derived by Dr. Shuy from the journalistic uses, many were not incorporated into Dr. Shuy’s condensed definition. Dr. Lightfoot concluded that all the meanings derived by Dr. Shuy, by McDonald’s and by him were essentially descriptive of McDonald’s Corporation and the reputation it has earned over the years. He concluded that whether or not there was a specific reference to McDonald’s Corporation in each article, in every case the allusion was to McDonald’s and its family of marks in a manner that was intended to be cute and playful.
The Court concludes that indeed the uses in the press of “Mc” plus a generic word are coined and novel to each article for the playful use by the author. In each case the allusion, whether express or implied, was to McDonald’s, sometimes flattering and sometimes pejorative. There was no single independent meaning of “Mc” understood in the language and its uses have been created to convey any one of several attributes that the author makes to McDonald’s.
This is not analogous to a circumstance where a product is referred to so frequently by brand name that even competitive brands are called by the one name and the brand identity is lost. On the contrary, the attribution of source to McDonald’s in the use of “Mc” is strong and persists. The Court notes that while most of the articles used by Dr. Shuy did not contain express allusions to McDonald’s, a very similar group of articles that he did not use in his analysis, but which conveyed the same meanings, made express allusions to McDonald’s. The Court therefore rejects any contention that McDonald’s has lost its right to enforce its marks because “Mc” has become a prefix with a single meaning that has become part of the English language and beyond McDonald’s control.
Po prostu strona www.steinbrener-dempf.com.
versus 
Przykład reklam poniżej, chociaż w swojej formule dotyczą znaków towarowych, może być świetną ilustracją na to, że pomysły i idee w żadnym wypadku nie powinny być chronione prawem autorskim lub zawłaszczane w inny sposób. Pierwsza była reklama Cadbury’s. A propos - świetne słodycze. To nie jest ukryty marketing tylko opinia zadowolonego nadmiernego konsumenta.
Potem pojawiła się reklama Wonderbra. Nawet mi się podobają te reklamy. Errr. Ta reklama.
A poniżej ciekawy przykład “reklamy porównawczej”.
Dlaczego zajmuję się chociażby zagadnieniami tzw. prawa własności intelektualnej? Odpowiem w dużym skrócie i “na szybko”. Ponieważ w żadnej dziedzinie prawa nie spotkam się z tak potężną twórczością i kreatywnością oraz niezmiernie ciekawymi klientami i ogromną dawką humoru. Film prezentowany poniżej tylko mnie w tym przekonaniu utwierdza.
Na dodatek i dla porównania, jedna z wielu oryginalnych reklam produktu Danio.